رعنا استوری

مقاله پرخاشگری در کودکان (قسمت سوم)

مقاله پرخاشگری در کودکان (قسمت سوم)

  • انتظارات واقع‌بینانه در مورد حس هم‌دردی و مهربانی در کودک داشته باشید

در دوران کودکی، بچه‌ها همچنان در حال یادگیری در مورد احساسات هستند -کنترل احساسات خود و درک احساسات دیگران- بچه‌های کوچک‌تر، آسیب‌پذیر، بی‌تجربه و وابسته بیشتر در معرض تهدید هستند. بنابراین واکنش‌های دفاعی بیشتری دارند. کودکان بزرگتر هم ممکن است اگر دنیا را جایی پر از خشونت و بی‌عدالتی بدانند، عکس العمل دفاعی داشته باشند. برخی کودکان هم از نظر فیزیولوژیکی ضعیف هستند. آن‌ها توانایی یادگیری و درک پیام‌های ارتباطی را دارند، اما مغزشان بابت آن به آن‌ها پاداش نمی‌دهد. در نتیجه این کودکان به تنهایی نمی‌توانند مهارت‌های اجتماعی را یاد بگیرند و نیاز به کمک دارند. بنابراین رفتار خودخواهانه کودکان به معنای خودشیفتگی آنها نیست.

مقاله پرخاشگری در کودکان

کودکان از سنین بسیار پائین ظرفیت ابراز همدلی و مهربانی را دارند. وقتی به دیگران اهمیت نمی‌دهند معمولا به این خاطر است که موقعیت را جور دیگری می‌بینند یا اینکه نمی‌دانند چطور تکانه‌های خود (عکس‌العمل‌هایی ناگهانی که نسبت به محرک‌های بیرونی دارند) را کنترل کنند. آنها نیاز به فرصت‌های یادگیری دارند.

 با برقراری ارتباط امن با والدین، صحبت کردن در مورد احساسات خود و سیگنال‌های احساسی دیگران و دیدن الگوهای مثبت و بزرگ شدن در محیطی که به رفتارهایی چون کنترل احساسات و همکاری پاداش می‌دهد، کودکان یاد می‌گیرند که چرا، چگونه و چه وقت عکس‌العملی نسبت به محرک‌های بیرونی داشته باشند و درواقع رفتار درست را می‌آموزند.

مقاله پرخاشگری در کودکان

  • روی حفظ یک رابطه مثبت تمرکز کنید

یکی از  اشتباهات رایجی که در خانواده‌ها دیده می‌شود، این است که وقتی کودک مدام رفتارهای منفی از خود نشان می‌دهد، والدین بر پاسخگویی به این رفتارها تمرکز می‌کنند. آنها احساس می‌کنند باید هر توهین کودک را با سرزنش یا تنبیه پاسخ دهند و در نتیجه رابطه‌ای غیرسازنده و منفی با کودک خود دارند که بسیار مخرب است.

مقاله پرخاشگری در کودکان

پژوهش‌ها می‌گویند اگر والدین کودکان را بابت رفتارهای خوب و تصمیمات درست تشویق کنند -نه تهدید و تنبیه برای رفتارهای بد- احتمال اینکه آنها مهارت‌های اجتماعی مثبت را بیاموزند بیشتر می‌شود.

همچنین رفتار‌های ادامه‌دار منفی از سوی والدین می‌تواند کودک را در نافرمانی و پرخاشگری جسورتر کنند. روش‌های تربیتی منفی منجر به شکل گیری چرخه معیوب رفتار بد، تنبیه، تلافی، تنبیه بیشتر و رفتارهای بدتر می‌شود. اما چطور باید آرامش خود را حفظ کنید و خوشبین باشد؟ کار آسانی نیست. مخصوصا وقتی کودک شما در حالت مبارزه‌طلبی و لجبازی باشد. شما نیاز به حمایت اجتماعی و شاید راهنمایی حرفه‌ای دارید. پژوهش‌ها نشان می‌دهد که روان‌درمانگران متخصص در زمینه پرخاشگری کودکان، می‌توانند به کاهش استرس والدین و بهبود رفتار کودک کمک کنند.

مقاله پرخاشگری در کودکان

رویکردی که در سطح جهان استفاده می‌شود، آموزش مدیریت والدین ” مدل اورگان” نام دارد. در این مدل، طی جلسات آموزشی و ایفای نقش هفتگی، روش‌های موثر برای تعیین محدودیت‌های معقول برای کودکان، پرورش مهارت همکاری در آنها، راه‌کارهای سازنده برای حل مشاجرات و انجام فعالیت‌های خوشایند و مورد علاقه کودک، به والدین آموزش داده می شود.

اما قدم اول برای شما تعیین الویت‌هایتان است. حفظ یک رابطه مثبت بسیار مهم‌تر از نشان دادن عکس‌العمل به هر شکست است. گاهی باید تعیین کنید که کدام مسائل مهم‌تر هستند و انرژی خود را برای آنها صرف کنید.

نکته: بیاد داشته باشید که شما نمی‌توانید تمام رفتارهای منفی فرزندتان را به یک‌باره حذف کنید اما می‌توانید با ایجاد رابطه‌ای سالم و امن با فرزندتان، در او ایجاد آرامش کنید و عملا منشا بسیاری از مشکلات او را از‌ بین ببرید. کودکانی که با والدین خود ارتباط سالم‌تر و بهتری دارند، در کنترل ناهنجاری‌های رفتاری مثل پرخاشگری‌ها موفق‌تر عمل می‌کنند.

مقاله پرخاشگری در کودکان

ادامه دارد . . .

قسمت قبلی   قسمت بعدی

 

دیدگاهتان را درج کنید

دوازده + هجده =